De kerstboom staat.Het is winter in het land. We maken zó veel mee zonder jou,zoveel te vertellen,zoveel waarvan je zo zou genieten.Nog steeds is het niet hetzelfde,de winter lijkt kouder,de feestdagen minder betekenisvol,omdat je er niet meer bij bent. Toch ben ik blij met elke traan die ik om je laat,jij hebt me geleerd te huilen,om te genieten en te lachen,te relativeren en te waarderen.Dank je wel.

Ik zit op zolder. Om me heen allemaal kartonnen dozen met foto’s. Duizenden foto’s. Niet gebundeld, niet op datum. Zo ben ik nou eenmaal niet. Foto’s die ik ooit nog eens in ga plakken. Als ik later groot ben. En tijd heb. Ik ben op zoek naar een bepaalde foto. Heel wat jaren passeren de revue. Wintersportvakanties, zomers in Jullouville,  feestjes. En opeens ben je daar. Met je lachend gezicht. Je geniet duidelijk. Van je drie kleinkinderen om je heen. Ik moet even slikken. Realiseer me dat je al bijna 2 jaar weg bent. De tijd vliegt. Maar geen dag ben je uit mijn gedachten. Ik zou zo graag je stem willen horen. Je vertellen hoe het met me gaat. Besef me meer dan ooit hoe goed we het hadden met jou als moeder. Ik weet niet of ik ooit aan jou kan tippen. Maar weet wel dat ik geniet van mijn leven. Net als jij deed. Ik ben een moeder die van gekkigheid houdt, van gezelligheid om me heen, die danst met dochterlief op haar kamer, die rare liedjes zingt met de mannen, die van sneeuwgevechten houdt, die zorgt voor warme chocomelk als het koud is. Gewoon een moeder. Met jou als voorbeeld. Je bent in en om me heen. Ik hoor je in mijn lach. Dag lieve mam, ik hou van je, ik mis je!

Gefeliciteerd, mam, met je verjaardag. We komen straks even bij je langs en vanavond nemen we er een op je.
Dag, lieverd.

Marlies

De afgelopen weken en dagen waren vol van emotie. Immers het was een jaar geleden dat wij afscheid namen van Corrie, dat haar as, in de urn, werd geplaatst op een mooie plek. Op 6 januari hebben wij in de Meern met de "Comessen" haar afscheid herdacht met een hapje en een drankje. Op 7 januari, haar sterfdag, hebben de kinderen, kleinkinderen en ik haar afscheid herdacht met een hapje en een drankje. Op 13 januari, de dag van de crematie, heb ik samen met haar drie boezem-vriendinnen haar afscheid herdacht met een hapje en een drankje. Nu zult U die dit leest denken, er is heel wat gehapt en gedronken, maar U die haar gekend hebt als geen ander, weet dat dit geheel in de geest van Corrie was. Wij zijn ervan overtuigd dat zij met ons genoten heeft. Vandaag was ik met de dames van de kaartmaak club bij haar op bezoek en het trof mij dat deze, nog steeds emotievol en met liefde over Corrie spreken. Dit alles maakt dat, hoezeer ik haar ook mis,ik trots ben dat zij mijn grote liefde wilde zijn. Joop

Ze zeggen dat je gestorven bent,
en dat is ook zo.
Je handen hebben de onze
en de dingen om je heen los gelaten.
Je kijkt niet meer door het raam
naar het weer vandaag.
Je luistert niet langer als ergens een deur opengaat
en je zegt niet meer: "kom binnen"
Je zegt de woorden niet meer die je
met jouw stem en jouw ogen
vroeger altijd zei.
Het is stil geworden om je heen.
Maar toch horen wij je nog spreken
en zien wij met gesloten ogen wat je deed,
toen je nog gaande en staande bij ons was.

Nee, je zou pas echt dood zijn, als wij konden vergeten
en als je weggewist uit ons geheugen,
ons niet meer bij zou staan
met raad en daad van toen.
Dat doe je dus nog
als wij over jou verhalen vertellen:
hoe je leven en de mensen zag
en wat je doen zou als je voor de vragen stond
waar wij voor komen te staan.

Nee, alles is nog niet voorbij,
Je leeft nog in onze verhalen over jou.
Onze handen kunnen je niet meer vasthouden,
maar wel onze woorden en de ogen van ons hart.
En daar zul je leven tot eens alles is volbracht
in een nieuwe hemel en aarde.

Joop

‘k heb heel hard zitten grienen, omdat ik je zo mis,
omdat het leven zonder jou zo vreselijk anders is.
ik hoor het je nog zeggen "huilen mag, heel even",
om daarna vlug aan iedereen een glimlach weer te geven.
het overkomt me soms, dus denk ik dan aan wat een vriendje zei,
ondanks gemis, ondanks verdriet, "iemand die zoveel van je houdt, ziet je liever blij".

Ik mis je, lieve mam.
Marlies

21 september 2006. 16 oktober 2006. 5 december 2006. Ze staan allemaal in mijn geheugen gegrifd. Op 21 september kreeg je te horen dat je vlekken op je lever had en dat je ernstig ziek was. 16 oktober kreeg je de uitslag dat je alvleesklierkanker bleek te hebben. En op 5 december kwam de boodschap met vernietigende kracht aan, dat de chemokuren zinloos geweld waren geweest. Toen ging het helemaal snel. Het ziekenhuisbed kwam vlug daarna, op 10 december. En we zagen je hard, steeds harder achteruit gaan. We hebben je verzorgd tot het laatst. Omdat je dat zo graag wilde. Omdat wíj dat zo graag wilden. We waren hecht, heel hecht en een geöliede machine. We lachtten, huilden, spraken onze angsten uit naar elkaar. Verwonderden ons en bewonderden jou. Zo vreselijk veel. We rookten en dronken meer dan ons lief was en waren solidair met jou. Wij vielen ook kilo’s af. We maakten de kerst nog mee met elkaar, wat niemand verwachtte. En wonder boven wonder zelfs de Oud en Nieuw. Het klinkt gek, maar het was de mooiste Oud en Nieuw die ik heb meegemaakt. De sfeer die er hing, die liefde die zo voelbaar was, jij die ons allemaal nog één voor één toesprak. Het was prachtig. Misschien ook wel omdat we allemaal wisten dat dit de laatste jaarwisseling zou zijn. Elke minuut, elk detail, elk moment heb ik opgezogen en draag ik voor altijd met me mee. We moeten het al 9 maanden zonder je stellen. En hoe langer je weg bent, hoe groter het gemis is. Het voelt nog steeds heel oneerlijk. We zijn nog steeds hecht, gelukkig. En sterk. Pap is een kanjer. Hij heeft zeker wat van jouw kracht overgenomen. Mam, ik mis je. Dat wilde ik gewoon even kwijt. Dikke kus Ing

Lieve allemaal,

Afgelopen zondag, eerste paasdag, was het precies drie maanden geleden dat Corrie is gestorven. Het is bijna niet voor te stellen, het lijkt alsof zij er nog steeds is.
Vier en vijftig jaar zijn wij samen geweest, waarvan wij op 29 mei a.s. vijftig jaar kerkelijk getrouwd zouden zijn. Wettelijk waren we dat al op 7 november j.l. en dat hebben wij met zijn allen nog kunnen vieren. Voor mij is ze nog iedere dag aanwezig en het gekke is dat heel veel mensen datzelfde gevoel hebben.
Dat blijkt ook wel uit deze site die nog dagelijks door tientallen mensen wordt bezocht. Dat is voor mij de reden om vanaf nu te vertellen hoe het ons tot nu toe is vergaan. Zo mogelijk nog hechter dan we al waren werden wij nadat we de klap met de moker hadden gekregen. “Het spijt mij maar wij kunnen helaas niets meer voor U doen”, zei de oncoloog. Dan zakt de grond onder je voeten weg maar het gekke was dat toen de ergste tranen waren gedroogd iedereen direct begon te overleggen wat ons nu te doen stond. Corrie en ik hadden in 2001 op papier gezet wat onze wensen waren voor het geval een van de twee zou komen te overlijden. Dat hebben we erbij genomen en aan de kinderen voor gelegd.
Onze wens te worden gecremeerd was geen probleem, maar dat de as zou worden uitgestrooid stuitte op verzet omdat "er dan geen eigen plekje is waar we naartoe kunnen”. Gisteren zijn Marlies, Ingrid en ik, na overleg met Victor, teruggegaan naar het crematorium om een urn te bestellen en een plekje uit te zoeken. Ons streven was dat de urn met moederdag geplaatst zou worden, maar het blijkt dat er een levertijd van zes tot acht weken is. Urnen zijn niet op voorraad, maar worden apart gemaakt. Als alles gaat zoals wij graag zouden willen, zal de urn op 29 mei geplaatst worden. Wij houden jullie op de hoogte.

Joop

Gisteren zijn we in het crematorium geweest. Drie maanden en vier dagen na je overlijden. En er is al zo veel gebeurd in die korte tijd. Vic en Maartje zijn getrouwd (wist je natuurlijk, maar hebben we je al verteld dat het een toffe bruiloft en toffe dag was, die dertigste januari? Nee, hè, maar dat hoeft ook niet, je was er bij….). Vic, Rob, Robin, Maartje, Robin & Roos en Daan & Jacq zijn een jaartje ouder, Ing heeft een nieuwe auto, Vic én Henk zijn aan het werk, Jacques is weer bij Miep en pap mist je maar hij redt zich en ik ben giga trots op hem. Heb je trouwens enig idee hoeveel mensen je missen? Omdat je was wie je was. Ja, volgens mij weet je dat. Omdat je was wie je was.

Maar goed, het crematorium-bezoek….. we moesten immers nog beslissen over vorm, kleur en lettertype voor de urn, het plekje, de datum waarop "het" (de bijzetting, noemt men dat) allemaal gebeuren gaat. Het was, zoals steeds, goed. We hebben (vinden we) een super mooi plekje gevonden voor je. Mooi, ruim, in de zon, echt een super mooi plekje. Nog (schijnbaar) oneindig lang daarna zweeft Paul de Leeuw z’n "Afscheid" in m’n kop.

Dag, lief, ik mis je.
Marlies